“Τεμέτερον-Μικρές μαρτυρίες μιας μεγάλης τραγωδίας” της Παναγιωτίδου Ευσταθίας
“Μετά από πολλά χρόνια δουλειάς, το ταξίδι μου στα δύσκολα χρόνια του μεγάλου διωγμού των Ποντίων, μέσα από τις προσωπικές μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν την καταστροφή, έφτασε στο τέλος. Έχω, λοιπόν, την τιμή να σας παρουσιάσω το βιβλίο μου «Τεμέτερον. Μικρές μαρτυρίες μιας μεγάλης τραγωδίας», από τις εκδόσεις των αδελφών Κυριακίδη. Μια ελάχιστη ανταπόδοση του χρέους μου απέναντι στις γενιές που ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους, αλλά και ένα χρέος μνήμης στις γενιές που θα έλθουν. Σας ευχαριστώ!Παναγιωτίδου Ευσταθία
Η Ευσταθία Γ. Παναγιωτίδου γεννήθηκε στον Στίβο Θεσσαλονίκης το 1954. Το 1970 μετανάστευσε με την οικογένειά της στη Φρανκφούρτη της Δυτικής Γερμανίας. Εργάστηκε σε εργοστάσιο κατασκευής τηλεφώνων. Στη συνέχεια φοίτησε στο Απογευματινό Γυμνάσιο Φρανκφούρτης, γεγονός που της επέτρεψε την είσοδό της στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Goethe-Universität της Φρανκφούρτης και υπηρέτησε σε νοσοκομείο του Wiesbaden ως ειδικευόμενη στη Γενική Ιατρική. Το 1989 επέστρεψε στην Ελλάδα και ολοκλήρωσε την ειδικότητά της στο Γ.Ν.Θ. «Γ. Παπανικολάου». Έκτοτε, άσκησε την ιατρική, ως ελεύθερη επαγγελματίας, στην Καλαμαριά, μέχρι τη συνταξιοδότησή της, το 2021.
Περιγραφή-Αποσπάσματα:
…μια παρέα Τούρκων στεκόταν λίγο πιο πέρα και συνομιλούσαν μεταξύ τους, όταν ένας από αυτούς είπε: «Σήμερα θα σκοτώσω έναν Γκιαούρη!». Τράβηξε το πιστόλι και πυροβόλησε τον Νικόλα που έτυχε να είναι εκεί…
…είδα με τα μάτια μου το μωρό μιας μάνας, η οποία είχε πεθάνει στο δρόμο, να προσπαθεί να θηλάσει. Ένας Τούρκος πλησίασε τη νεκρή γυναίκα και, κλωτσώντας την, φώναζε: «Ψέματα κάνεις ότι πέθανες! Ψέματα!»…
…το βάρος του μικρού αγοριού είχε γίνει αβάσταχτο στους ώμους και στα χέρια της Ελπίδας. Οι δυνάμεις της την εγκατέλειπαν. Με πολύ πόνο ψυχής αναγκάστηκε να αφήσει τον αδελφό της στην άκρη του δρόμου. Στάθηκε για λίγο κοντά του, μέχρι που την έσπρωξε ο Τούρκος να προχωρήσει. «Γύριζα κάθε τόσο και τον έβλεπα» μας έλεγε η μητέρα μου. «Με κοιτούσε και έκλαιγε. Έβαζε τα χέρια του στο χώμα και προσπαθούσε να σηκωθεί. Μάτωσε η ψυχή μου» έλεγε. Η Ελπίδα, καθώς προχωρούσε, γυρνούσε κάθε λίγο και τον έβλεπε…
…χωρίς τροφή μέσα στο κρύο και στο χιόνι, το μικρό κορίτσι ξεψύχησε. Άφησαν το άψυχο κορμάκι της στην άκρη του δρόμου και το σκέπασαν με χιόνι. Οι δύο αδελφές, εξουθενωμένες και με πόνο ψυχής, κάτω από την εποπτεία των Τούρκων συνέχισαν να περπατούν, ώσπου η έγκυος Μαρία άρχισε να πονάει…